Nie żyje Barbara Nieman, wieloletnia solistka Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Barbara Nieman, wybitna polska śpiewaczka operowa i wieloletnia solistka Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie, nie żyje. O jej śmierci poinformował 27 października 2026 roku sam teatr, przypominając dorobek artystki.

Głos i role

Według biogramu opublikowanego przez Teatr Wielki Nieman dysponowała niezwykle pięknym sopranem lirycznym typu lirico spinto, a jednocześnie miała sprawność koloraturową. Teatr podkreśla, że jej bogaty i ciepły w barwie sopran należał do najpiękniejszych głosów, jakie rozbrzmiewały na tej scenie. Potwierdzać mają to zachowane nagrania przedstawień z jej udziałem.

Na nowej, wielkiej scenie stworzyła role, które wielokrotnie wracały w repertuarze. Wśród nich biogram wymienia:

• Małgorzatę w „Fauście” Gounoda (1966),
• Mimi w „Cyganerii” Pucciniego oraz Tatianę w „Eugeniuszu Onieginie” Czajkowskiego (1967),
• Hrabinę w „Weselu Figara” Mozarta (1970),
• Poppeę w „Koronacji Poppei” Monteverdiego (1971).

Onet przypomina także o roli Hanny w „Strasznym dworze”.

Droga artystyczna

Jako stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki uczestniczyła w kursie mistrzowskim dla śpiewaków organizowanym przez La Scalę w Mediolanie. W 1959 roku została przyjęta do zespołu solistów Opery Warszawskiej i z tą ssceną pozostała związana przez lata. Polskie Radio wspomina, że kreowała główne role w operach Verdiego, Pucciniego czy Belliniego, ale chętnie śpiewała też lżejszy repertuar, w tym arie z operetek Straussa i Lehára.

Była żoną dyrygenta Stefana Rachonia. Z jego orkiestrą radiową często wykonywała muzykę lżejszą i operetkową, co przysporzyło jej popularności wśród melomanów.

Po odejściu z teatru pracowała jako pedagog w średniej szkole muzycznej w Warszawie.

W audycji Polskiego Radia krytyk Józef Kański mówił o niej jako o śpiewaczce o pięknym, świetnie wykształconym głosie, pełnej uroku, która tworzyła na scenie wiarygodne postaci. Jego zdaniem były to „złote czasy opery”. Do najbardziej zapadających w pamięć kreacji zaliczył Zofię w „Halce” i Małgorzatę w „Fauście”. W tej samej audycji przypomniano jej wspomnienia z dzieciństwa na Wileńszczyźnie, życia w Olsztynie po wojnie oraz lekcji u śpiewaczki Ady Sari.

Źródła, do których udało się dotrzeć, nie podają na razie daty ani miejsca pogrzebu, ani wieku artystki.